De hele dag ben je bezig, soms ben je er echt druk mee. Niet met een specifieke baan, een eigen onderneming of een druk huishouden, maar met achter de feiten aanrennen. Met dit nog moeten doen, dat nog opruimen, die nog even helpen en de boodschappen kunnen dan nog net voordat je weer naar school moet rijden. Voor velen heel herkenbaar waarschijnlijk, achter van alles en nog wat aanrennen en dan liefst ook zélf nog een to-do-lijstje hebben. De stoom komt uit je oren, aan het einde van de middag ben je zo gaar als een klontje en je weet niet eens precies wat je allemaal hebt gedaan.
How to stop spending time you don’t have,
doing things you don’t want to do
with people you don’t like.
Sarah Knight, author of “The Life-Changing Magic of Not Giving a F*ck”
Veel mensen -of is het een vrouwending?- voelen zich verantwoordelijk voor zo ongeveer álles wat er in de wijde omgeving gebeurd. Van het schoolwerk van de kinderen, het menu-van-de-dag, de afspraken van partner-lief, het uitlaten van de hond, de boodschappen, de rekeningen en financiën van liefst alle familieleden tot het plannen van de eerstvolgende verjaardag. Pffff….. En hier staat dus nog geen betaalde baan of eigen onderneming tussen. Sterker nog, hier staat helemaal niets persoonlijks tussen.
De kinderen, de partner, de familie, vrienden en kennissen, huisdieren, de baas en wellicht ook nog de buren, die komen allemaal aan bod. Maar IK of in jouw geval JIJ, die bungelt ergens heel ver onderaan een hele lange lijst van verantwoordelijkheden. De ene taak nog belangrijker dan de andere natuurlijk, want anders loopt echt de gehele toestand in de soep.
Weer een dag zonder rampen
Tenminste dat schijnen velen van ons te denken. Als wij dat niet allemaal nauwgezet in de gaten houden of letterlijk zelf doen, dan gaat het mis. Dan gaan de kinderen het niet redden, wordt er niet gezond gegeten, komt partner-lief z’n bed niet eens uit. De hond plast op ’t kleed, we komen om van de honger en worden op straat gezet door onbetaalde rekeningen. Dan moet die eerstvolgende verjaardag dus bij het Leger-des-Heils gevierd. Zo zal dat gaan, in ons hoofd dan hé….. Dus rennen we als een halve zool overal achteraan, checken het nog maar eens extra of doen we het maar gauw zelf. En ’s avonds vallen we doodmoe op de bank neer. Niet erg voldaan omdat we niet aan ons eigen leven zijn toegekomen, maar wel blij dat iedereen weer zonder kleerscheuren door de dag is gekomen. Er zijn die dag alweer geen rampen gebeurd.
In werkelijkheid gebeurt er weinig of niets als wij stoppen met overal de verantwoordelijkheid voor nemen! Die kinders komen er echt wel, juist als je ze niet constant helpt. Boodschappen en gezond eten komt er niet vanzelf, maar daar zijn vele snelle en gemakkelijke wegen naartoe te vinden. Je partner-lief is een zelfstandig wezen, láát hem of haar dat ook zijn. Die hond is wel een dingetje, als ik kijk naar mijn hond dan gaat die zichzelf niet uitlaten. Ja dat wil ze misschien best, maar dan zie ik haar de eerste drie dagen niet meer terug. Dus die is wel afhankelijk van onze zorgen, maar ook weer niet persoonlijk van jou of mij. En je zal zien als je de strakke regie een beetje laat varen dat ook anderen zich verantwoordelijk voelen voor rekeningen en financiën. Dan loopt er niemand te rennen, er loopt ook niets in de soep en kan iedereen gewoon heel relaxt meedenken over dat eerstvolgende feestje!
Andere keuzes
Jee, andere keuzes dus. Het is alleen maar een kwestie van andere keuzes maken en loslaten. We kiezen namelijk echt zelf voor al dat rennen, helpen, checken en druk doen. Het komt echt wel goed in de wereld als we allerlei dingen gewoon overlaten aan anderen. Aan degene wiens verantwoordelijkheid het al wás. Als we die keuzes niet maken, bepaald de omgeving hoe we leven en waar we onze tijd mee vullen, dat beeld hebben we net gezien. We leven dan in reactie op wat er allemaal gebeurd, een re-actief leven in plaats van een actief.
Mijn dochter zei niet zo lang geleden tegen mij: “Mam je moet gewoon wat vaker ’t schijt hebben aan dingen”. En daar heeft ze gelijk in! Ook ik ben constant bezig met alles en iedereen om me heen en loop dan wel eens te mopperen dat mijn eigen bezigheden in ’t gedrang raken. Keuzes, keuzes. Het is niet allemaal mijn verantwoordelijkheid. Het komt echt wel goed als je het gewoon laat gaan. Eerst moeten we voor onszelf zorgen, zorgen dat we zelf oké zijn en met die basis kunnen we voor een ander zorgen of een ander helpen.
Dat voelt voor sommigen egoïstisch, éérst aan jezelf denken. Maar niemand vindt het egoïstisch dat je bij paniek in een vliegtuig eerst je eigen zuurstofmasker op moet zetten. Pas wanneer jij rustig kunt ademen ben je in staat om anderen te helpen. Daarin is de oplossing dus te vinden; een paar keer rustig ademhalen en erop vertrouwen dat alles best goed komt. Ook zonder jouw bemoeienis. Dan kun jij actief bezig met je eigen leven, je plannen en dromen waarmaken!
Sta eens stil bij je keuzes…
