Je hartslag schiet omhoog tot je denkt dat het gaat ontploffen, je keel voelt alsof iemand ‘m dichtknijpt, er staat een olifant op je borst en in je hoofd? Daar razen geen gedachten meer… daar woeden complete tornado’s, niet 1 tornado, niet 2, maar misschien wel 10 of 1000, je hebt eigenlijk geen idee hoeveel, want je volgt niet meer. Je weet niet waar je met jezelf heen moet. Je wil uit je vel springen. Iets kapot maken. Gillen, roepen, schrééuwen! Maar er komt niks… of juist alles tegelijk, onsamenhangend, ongrijpbaar… Paniek.
Waarschijnlijk gebeurde er iets kleins. Iets onbenulligs zelfs. Iets waarvan je je straks of morgen afvraagt waarom dit zo’n effect op je had, of waarvan je zelfs al niet meer weet wat het was… Maar nu zit je hier. Verstijfd. Of juist opgejaagd. Je kan niet bewegen of je stiert door het huis. Je loopt rond, of je zit stil, maar vanbinnen gaat alles alle kanten op. Je gedachten gaan zo snel dat je ze niet eens meer kan volgen. Het lijken er duizenden tegelijk. En het stopt niet. In ieder geval niet vanzelf.
De plek waar je vanaf wil… is precies waar de oplossing zit
Je gedachten, zoveel gedachten… Het voelt alsof je hoofd je grootste vijand is op zo’n moment. Alsof je gedachten je compleet overnemen, maar in die gedachten zit de sleutel. De sleutel die de deur naar buiten opent, de deur die het pad uit de storm blokkeert. De sleutel die deze deur wijd open zet.
Een storm raast door je hoofd die niet lijkt te stoppen. Kalmte, dat is alles wat je wilt. Kan het nu niet eens tien seconden stil zijn daarboven?!
Ja dat kan. Jij kan de storm doen bedaren. Jij hebt de kracht om die miljoen gedachten tegelijk tot stilte te krijgen. Om het mentale geweld waar geen eind aan lijkt te komen, een halt toe te roepen. Je hebt nu alleen wat hulp nodig.
“Kan het alsjeblieft even stil zijn in mijn hoofd?”
Rust. Dat is vaak alles wat je wil. Gewoon tien seconden rust. Even geen gedachten. Even ademruimte. En hoe onmogelijk dat ook voelt op zo’n moment: het kán.
Alleen niet op de manier waarop je het nu probeert, want hoe harder je probeert te stoppen met denken… hoe harder het doorgaat. Wat je nodig hebt, is geen controle, maar de kracht om los te laten. Om, al is het maar heel even, de storm te laten razen zonder erin mee te worden gesleurd. Hoe onmogelijk het ook lijkt, het kan, je kan de storm laten razen en tegelijkertijd stevig in je schoenen blijven staan. Lukt dit je niet?
Je bent niet de enige (echt niet)
Op zo’n moment voelt het alsof jij de enige bent die dit meemaakt. Alsof er iets mis is met jou. Alsof jij de enige bent die zich laat meesleuren met deze storm. Alle (ja alle, echt iedereen behalve jij) ‘normale’ mensen kunnen hier prima mee omgaan en weten zichzelf met gemak uit deze storm halen. Als ze er überhaupt al in terecht zouden komen (maar natuurlijk komen ‘normale’ mensen hier niet in terecht, nee alleen jij bent zo stom om in deze storm verzeilt te raken).
Maar dat is niet zo.
Ongeveer 1 op de 4 mensen krijgt ooit te maken met een paniekaanval. En 1 op de 10 ervaart dit regelmatig. Daarnaast zijn er nog ontelbaar veel mensen die gelijkaardige ervaringen meemaken alleen dit niet tot een paniekaanval willen bombarderen.
Je bent niet zwak en je bent ook niet gek, je bent mens.
Wat wél werkt
Als ik een paniekaanval voel opkomen, doe ik één ding. Ik ga zitten. Oortjes in. Begeleide meditatie aan. Vijf minuten, meer niet. En nee, dat voelt niet logisch, want alles in je lijf schreeuwt dat je moet bewegen, dat je moet wegvluchten. Dat je iets moet dóen, wat dan ook. Maar juist dat “even niets doen”… is wat de storm stopt.
Langzaam zakt je ademhaling. Je hartslag volgt. De tornado in je hoofd verliest kracht. En ineens…
Van chaos naar helderheid (in minuten)
Na een paar minuten merk je het al. De olifant op je borst wandelt op zijn gemak terug naar waar hij vandaan kwam, de tornado stopt met draaien en er is weer ruimte. Ruimte om te ademen, ruimte om veilig en vrij te zijn. Je kan weer ademen, weer één ding tegelijk denken.
5 minuten, oortjes in en een begeleide meditatie aan en de wereld stopt met tollen, de hemel klaart op en je ziet de zon weer. En dat enorme probleem dat net nog alles overnam? Dat is ineens… kleiner. Of op z’n minst overzichtelijker. Niet omdat het weg is, maar omdat jij weer terug bent.
Je hoeft dit niet alleen te doen
Na jaren dagelijks mediteren, begrijpen hoe gedachten werken en vooral hoe míjn gedachten werken, heb ik nog maar zelden paniekaanvallen, maar als ze er zijn? Dan weet ik precies wat me te doen staat. Ook al voelt het tegennatuurlijk. Ook al schreeuwt alles in mij dat ik moet rennen, springen, vliegen. Ik ren niet, ik spring niet en ik vlieg niet. Ik pak mijn oortjes. En mijn meditatie.
Ik gebruik hiervoor de Meditation Moments app, maar meditaties op YouTube werken natuurlijk ook. Ik vind deze app gewoon het makkelijkst en de meditaties zijn heel fijn. Met een paar klikken ben ik vertrokken met een fijne meditatie, als ik die eerst nog zou moeten zoeken, zou dat voor mij niet werken.
