Even snel de suikerpot bijvullen terwijl je loopt te bellen. Een klusje van niks, maar doordat je het afgeleid doet, zonder focus, gaat het mis en wordt het één grote zooi. Ondertussen brandt het gerecht waar die suiker bij moest aan omdat je ook daar niet met je aandacht was en wat die vriendin aan de telefoon nou precies heeft verteld, weet je na het ophangen ook niet precies meer. Lekker bezigggg!
Elk bereikt doel is weer het begin van een nieuwe weg, en zo tot in het oneindige.
A. Schopenhauer, Duits filosoof 1788-1860
Velen van ons hebben niet alleen van die momenten of dagen, maar leven ons hele leven zo. Niet gefocust op een bepaald doel wat we willen bereiken, of een punt waar we heen willen, dwarrelen we maar een beetje rond. Van het één naar het ander en vol overgave weer op naar ’t volgende. Best een prima manier van leven hoor, voor een tijdje. Om te ontdekken waar je nou uiteindelijk heen wil. Te gaan voelen waar je hart écht sneller van gaat kloppen. Maar niet om te blijven doen denk ik, uiteindelijk willen we toch allemaal onze diepste verlangens vervullen. Datgene gaan doen waarvoor je in de wieg gelegd bent.
Fietsen in de mist
“Doelen moeten ze laten waar ze thuishoren; op een voetbalveld!” riep ik altijd. Ik dwarrelde maar wat rond, fladderde van ’t één naar ’t ander, tamelijk doelloos. Mijn “carrière” was tot op heden nogal rommelig. Arbeidsbureau, gezondheidszorg, eigen drukkerij, moeder!, verschillende studies van bedrijfskunde tot psychologie. Geen idee wat mijn roeping was, professioneel fladderen misschien? 🙂 Niet gek dat ik me afzette tegen doelgericht leven, ik wist het gewoon niet, had geen doel. En dan fladder je gewoon maar wat rond. Dan fiets je in de mist, je fietst wel maar ziet niet precies waarheen.
Doelloos klinkt een beetje als nutteloos, zinloos. Maar dat is zeker niet hetzelfde. Door mijn gefladder heb ik een hoop geleerd, op vele vlakken. Dus nutteloos was het zeker niet en de mist waar je doorheen fietst trekt uiteindelijk een keer op. Dan zie je wel waar je heen wil, waar je hart ligt. En dan is de kunst om dat doel niet meer uit het oog te verliezen, ook dat is weer een hele uitdaging. Nieuwe mist flarden komen op je pad in de vorm van onzekerheid, angst en twijfel.
Professioneel creator
Als je al langer meeleest heb je al vaker gelezen over deze drie vriendelijke “vrienden”. En die zijn alleen van je pad te krijgen door 100% te focussen op je doel. Geen gefladder meer, niet meer met elke wind meewaaien, je niet meer laten afleiden door “Ja maar dát is ook leuk” -ben ik altijd een stér in geweest 😉 – afgelopen met dat gedwarrel. Nu worden we professioneel creator!
Nu zien we het nut van doelen stellen. En die hoeven niet meteen groots en meeslepend te zijn, een klein eenvoudig doel is óók een doel. Schrijf je doel op, maak een script zoals ik dat al eerder heb beschreven, zo gedetailleerd en uitgebreid mogelijk. En ga daar elke dag mee aan de slag. Lees het elke dag opnieuw, vul het aan met dingen die nog ontbraken en ga kleine stappen zetten op weg naar je doel. Zet het op je telefoon en lees het in de loop van de dag nog eens, net zo lang tot het in iedere cel is opgeslagen. En heb oog voor de -in eerste instantie kleine- dingen die je de komende tijd tegenkomt op je pad, ze zullen je op weg helpen.
Wat als je het nu weer niet doet?
Alleen door elke dag opnieuw te focussen op het punt waar je heen wilt, verlies je je doel niet uit het oog. Wanneer je dat niet doet, raak je al heel snel weer verzeild in de hectiek van alle dag. Je laat je weer meeslepen door al wat er om je heen gebeurt, in plaats van je te richten op je eigen doel. En wanneer je weer doet wat je altijd deed, zul je daarmee creëren wat je al had. Mocht je daar volkomen happy mee zijn dan is dat prima. Maar als je een nieuwe weg in wilt slaan, andere dingen willen creëren, dan zul je ook andere dingen moeten doen.
En vraag je wellicht ook eens af hoe je je voelt als je het niet doet, als je geen gehoor geeft aan je verlangen of wens. Het verlangen was er niet voor niets. Hoe voel je je over een jaar of vijf jaar als je dat verlangen nu wéér terug in de kast schuift? Ben je dan trots op jezelf? Ben je dan ook nog blij met steeds weer dezelfde ervaringen? Voel je je goed over wat je allemaal niet hebt gedaan, over de kansen die je niet hebt gegrepen toen ze er waren? Door je te realiseren wat je dan nú laat liggen stap je wellicht wat makkelijker over de angst en onzekerheid heen.
